Hij zat op de bank, omringd door bagage. Licht gegeneerd schoof hij de overduidelijk vrouwelijke Louis Vuitton tas iets verder van zich af. Letitia was even naar het toilet, wat hem de tijd gaf zijn situatie te overdenken. Zeven maanden geleden had het onmogelijk geleken om afscheid te nemen, nu leek alles anders. Op weg naar Schiphol had hij er nog naar uitgekeken haar te zien, maar nu ze er dan was.. Haar adem rook een beetje gek, viel hem ineens op. En ze praatte ontzettend veel, in een accent wat hem onverwachts tegenstond. Het leek ook wel alsof ze haar hele hebben en houden in deze tassen had gepropt, hoe lang zou ze van plan zijn te blijven? “Did you cook?” Ze was terug. Hij schudde zijn hoofd. “I have sandwiches”. Ze begon een verhaal over eten, of koken, hij wist het niet precies. Haar verhalen gingen altijd van de hak op de tak, niemand wist waar ze zou eindigen. Zijn hoofd was heel ergens anders. Hoe ging hij dit doen? Hij wist zich geen raad met zijn gevoelens van teleurstelling en nostalgie. Ze was de wereld over gevlogen, voor hém. En hij huiverde bijna bij het idee om vanavond samen in een bed te liggen. Hij wilde terug in de tijd. Een paar weken of dagen, of misschien zelfs een paar jaar. Hij stond op, gebarend naar het toilet. Misschien moest hij gewoon weer even wennen, dacht hij bij zichzelf. Maar diep van binnen wist hij wel beter.
Categories: Geen categorie