“Dude, waar was je gisteravond.” Hij draaide zich om, zijn lichtblauwe ogen keken kalm onder zijn petje vandaan. “Ik moest gewoon werken vanochtend”, zei hij terug. Hij ging er niet vanuit dat de jongens dat zouden begrijpen, zij gingen rustig brak werken. Op deze momenten voelde hij zich zoveel volwassener dan zijn vrienden. Als hij wilde kon hij wel meepraten maar hij vond het een beetje vermoeiend, meestal hopte hij een beetje in en uit de studentenstand. Om hem heen bralden ze rustig door, de jongens met rollende r’en, Giselle met haar Belgisch accent en een hese stem van het feesten gisteravond. Ze vond het duidelijk wel fijn om haar eigen stem zo te horen, dacht hij geamuseerd. Hij was een observeerder en had zijn rol als net-iets-anders al lang geaccepteerd. Vaak bracht het hem allerlei kansen, mensen vonden hem interessant, mysterieus. Hij vond zichzelf weleens een tikje saai, maarja, hij was altijd al volwassener dan zijn leeftijdsgenoten geweest. Hij had zijn rol zich eigen gemaakt en voelde zich er inmiddels wel prettig in. Geamuseerd keek hij om zich heen, ze waren zo makkelijk te lezen.