“Weet je het zeker, mam”, had haar dochter met rollende ogen gevraagd. “Zo’n jurkje is wel heel erg nineties hoor.” Vertwijfeld had ze nog even in de spiegel gekeken, maar tijd om iets anders uit te zoeken had ze ook niet meer. Het had haar zelfvertrouwen wel een deukje gegeven, maar ze probeerde zich te richten op het fijne contrast tussen de spijkerstof en haar nu nog bruine benen en het feit dat haar favoriete witte sandaaltjes er zo goed bij pasten. Al typend op haar telefoon kreeg ze de neiging om de lettergrootte een tikje te vergroten, maar meteen verwierp ze dat idee. Misschien op de terugweg. Ze wilde niet riskeren dat hij haar telefoon zag en dacht dat ze een bril nodig had. In de weerspiegeling van haar scherm zag ze dat haar make-up nog perfect zat en haar pas gefohnde haar in de juiste hoek op haar schouders viel. Nerveus checkte ze nog eens haar kaartje, haar horloge en de monitor die haar vertelde waar ze was. Ze voelde het bloed wegtrekken uit haar wangen. Ze waren er al bijna.
Categories: Geen categorie