Tevreden. Dat was hoe hij zich voelde. Ontspannen zat hij in zijn stoel, zijn lichaam schudde een beetje heen en weer. Het avondzonnetje scheen op zijn kale kruin en hij voelde de warme dij van Karin naast zich. Ze zat naar buiten te turen, zo nu en dan trok ze haar bril van haar hoofd en drukte hem stevig op haar neus om iets op te schrijven. Hij wist hoe het er in haar hoofd ongeveer aan toe ging, bezig met honderd-en-één “regel dingetjes”, zoals ze dat zelf altijd noemde. “Ach, regel dingetjes”, zei ze dan, met een zucht, in haar stem hoorde hij bijna haar ogen rollen. Hij kreeg de indruk dat ze zelf ook wel eens moe werd van het regelcentrum in haar hoofd. Zijn eigen hoofd was lekker leeg. Hij hoefde zich nooit ergens druk om te maken, want alles wat hij bedacht had Karin al lang ergens op een lijstje staan. In de loop van de jaren was hij zich steeds minder druk gaan maken over dingen. Karin zorgde dat er eten in huis was, dat de rekeningen betaald werden en dat alle familieleden kaartjes ontvingen op de juiste momenten. Hij zakte nog een stukje verder onderuit en sloot zijn ogen. Tijd voor een dutje.
Categories: Geen categorie