“Ik maak het uit.” Verwachtingsvol keek ze naar haar op. “Óf je gaat nu ontzettend je best doen. Als je me nog maar één keer laat zitten, niet vertrouwd of behandeld als een vagina, is het definitief klaar,” dicteerde Jaqcie. Ella typte giechelend mee, onmiskenbaar in haar nopjes.
“Duidelijk toch? Ik snap eigenlijk niet waarom ik dit nog doe, als ik iemand anders tegen kom ben ik zo weg hoor,” zei ze met meer bravoure dan ze voelde. Het voelde fijn om zoveel power te hebben, het gaf haar het gevoel dat ze ertoe deed. Jaqcie giechelde bevestigend.
“Verstuur maar, ik ben benieuwd.” Toen Jaqcie een station eerder uitstapte voelde ze haar energielevel zakken. Zo ging het vaker. Met haar vriendinnen voelde ze zich lekker maar zodra ze alleen was bleef er weinig over. Haar rokje voelde ineens te kort, haar hakken te hoog en haar telefoon bleef angstvallig stil. Dat verschrikkelijke moment dat je moest wachten tot iemand reageerde, alleen al het vermijden daarvan was reden genoeg om een vriend te houden. Ze voelde haar gevoel van power wegsmelten. Twee vinkjes. Hij had het gelezen.
Categories: Geen categorie