Fronsend tuurde hij van zijn privé telefoon naar zijn werktelefoon, rustend op zijn been. Zijn hoofd gonsde. Niet van vermoeidheid, meer een zoemen van gedachten. Nog even. Zijn telefoon trilde. Onbewust gleed een glimlach over zijn gezicht. Olivia had een grappig gifje gestuurd, ze was waarschijnlijk net wakker. De vorige avond hadden ze samen gegeten, hij avondeten, zij ontbijt. Ze had ontzettend moeten lachen om zijn gewoonte om de ketchup in een smiley op zijn burger te zetten. Glimlachend leken zijn grijzende slapen donkerder, zijn stoppelbaardje was ineens jongensachtig in plaats van afgeleefd. Zijn huid leek een andere kleur te krijgen, alsof er een filter over hem was opgetrokken. Hij had nog nooit de mogelijkheid gehad om ook op haar burger een smiley te tekenen, ze hadden nog nooit in dezelfde kamer gegeten. Hij vond het de laatste maanden niet meer zo erg om tot negen uur door te werken, het stukje avond wat overbleef was veruit zijn favoriete moment van de dag. Zijn duimen zweefden even boven zijn telefoon, twijfelend, voor hij een berichtje terug stuurde, dezelfde glimlach om zijn lippen. Tussen negen en twaalf was zijn communicatie-window met Olivia, deze momenten leefde hij voor.