Link

Woorden uit de kast

Zwolle – Leiden

Met tranen in zijn ogen leest hij zijn eigen woorden terug. Had hij dit geschreven? Is het in zijn hoofd zo donker geweest? De tekst roept beelden op die hij al jaren niet meer paraat heeft gehad, herinneringen die wel het fundament vormen waarop hij is gebouwd. Hij voelt die oude pijn weer. Minder scherp dan toen, als een schaduw waarin hij zijn eigen vorm herkent. Hij voelt compassie voor de schrijver van de tekst, en tomeloze pijn, maar ook dankbaarheid voor zijn leven zoals het nu is. Hij is al jaren uit de kast en comfortabel met zichzelf, alle negatieve figuranten zijn langzaam maar zeker uit beeld verdwenen. Met gemengde gevoelens trekt hij zich uit zijn eigen woorden terug naar de realiteit van de dag. Leiden. Op naar huis.