Link

Nijmegen

“De conducteur had zich vergist in de tijd, maar hij komt eraan.” Typisch Harry weer, dacht hij terwijl hij de intercom los liet. Die man was ook zo’n chaoot. Geen wonder dat ze hier in het zuiden niet serieus genomen werden, dit soort ongein zou in Rotterdam nou nooit gebeuren. Het ergste vond hij nog dat hij altijd de brokken mocht opruimen. Eerst naar het management bellen om te kijken wie er had moeten zijn, hoewel hij natuurlijk had kunnen gokken dat het om Harry ging. Dan de passagiers te woord staan en de vertraging doorgeven. Toen ze vorig jaar voor Sinterklaas lootjes hadden getrokken met het team had Harry een agenda gekregen, in de hoop dat hij zo wat orde in zijn bestaan zou brengen. Dat idee was duidelijk gebouwd op een fragiel fundament van hoop en optimisme. Het was hem ook niet precies duidelijk of Harry gewoon was vergeten dat hij moest werken, of hij niet wist hoe laat hij moest beginnen of dat hij gewoon de tijd uit het oog verloor. In de verte zag hij een figuurtje aan komen haasten, een kalend hoofd met een rood aangelopen gezicht eronder. Hij rolde met zijn ogen. Daar zou je ‘m hebben.