Link

Een goed huwelijk

Amsterdam Zuid – Leiden

“Ik heb vandaag 3,4 kilometer afgelegd.”

“Hmm.”

“Dat zegt’ie.”

“Ja.”

“En dat na 2 uur in een concertzaal.”

“Tja.”

“Maar fietsen telt ook, he.”

“Oh.”

“4331 stappen. En het is al bijna de nieuwe dag.”

“Ja.”

“En al die trappen dan, die tellen zeker niet mee.”

“Nee.”

“Vind ik niet eerlijk.”

“…”

Link

Koffie en krentenbrood

Leiden – Groningen

“As je jong ben lijkt dat allemaal ver weg natuurlijk”, puft Willem. Ik moet lachen. Daar zitten we dan, vier grijze koppies, ons druk makend over het pensioen van onze kinderen. “Met de huidige rentes…” Thea knikt mee met een serieuze blik. En ja hoor, daar komt de zelf meegebrachte koffie, met plakjes krentenbrood. Ik onderdruk een grijns. Het is toch minstens veertig jaar geleden dat we met z’n viertjes in de trein naar Joegoslavië stilletjes lachten om oudjes zoals wij. “Oh, wisten jullie al dat we een kleinkind gaan krijgen?” Ik hoor de trots in Thea’s stem en glimlach mee. Oh how the times, they are-a changing. Ik steek het krentenbrood tussen mijn tanden en neem de koffie aan.

Link

Op de fiets

Heerenveen – Schiphol

“Ik ben vandaag voor het eerst in de trein, mevrouw!” roept hij enthousiast. Ik grinnik en de conductrice glimlacht vriendelijk.

“En, hoe bevalt het?” vraagt ze. Hij grijnst en steekt twee duimen omhoog. Ze loopt door, dan bedenkt ze zich en komt terug. “Hoe kan u nou nog nooit met de trein zijn geweest?” Ze heeft een sprankeling in haar ogen, alsof ze naar een intiem detail vraagt.

“Ik woon op Ameland mevrouw, daar hebben we geen trein.” Ze knikt begrijpend.

“Oh nee, dat snap ik dan wel. Fijne dag nog meneer!”

Link

Op het tweede gezicht

Amersfoort – Hilversum

Een paar vieze sportschoenen, uitgestrekt op een koffer. Twee tassen en nog een koffer. Het is een zespersoons-coupe, maar hij oogt vol. Ik vertraag, geërgerd, twijfelend. Dan word ik van om het hoekje aangekeken door een vriendelijk paar ogen, horend bij de vieze schoenen. Ze trekt haar groene koffer opzij, “Plaats genoeg hoor! Als er niemand zit neem ik het er natuurlijk van, maar kom erbij!” Mijn gezicht verzacht terwijl ik ga zitten, ondertussen praat ze in één adem verder. “Ja, ik heb vijftig cent van jou geleend maar jij hebt weer de boot betaald, dus al met al, ongeveer vijftien euro.” Even kijk ik verbaasd. Dan zie ik tussen de koffers een tweede gezicht.

Link

Verdachte geurtjes

Schiphol – Zwolle

Ik snuffel – verdacht! Hij staat naast me, te wachten tot we stilstaan. Nog maar een paar seconden, dan is hij weg. Onopvallend probeer ik zoveel mogelijk details in me op te nemen. Heeft hij modder aan zijn schoenen? Onder zijn nagelriemen? Een grote gele koffer, ik zie wel de letters AMS maar niet waar hij vandaan gevlogen is. Ik adem nog eens diep in, onmiskenbaar rook. Vers, zou ik zeggen, maar hij ziet er niet uit alsof hij recentelijk een fikkie heeft gestookt. “Station Zwolle..”, shit. Hij loopt door, de verdachte geur met zich meenemend. Snel google ik de woorden ‘brand’ en ‘schiphol’, maar de eerste hit is een artikel uit 2012. Met een zucht sla ik ‘De avonturen van Sherlock Holmes’ weer open.

Link

Knolpower

Zwolle – Leiden

Lekker, de nieuwste Enzo Knol. Gelukkig had mama zoals elke week een tientje meegegeven voor iets lekkers onderweg, dacht hij, knabbelend op een lange vinger. Met één hand probeerde hij een reep kinder-chocolade open te maken Enzo het over pizza had. Zaten er in dat zakje Haribo ook geen pizzaatjes? Hij keek rond. Oh, Job had de Haribo gepakt. Job pakte altijd alles, hij had ook al het enige setje oordopjes gepikt. Dan maar een slokje ranja, wel fijn dat mama vanmiddag zijn flesje nog even had bijgevuld. Met zijn blik strak op zijn telefoon vonden zijn vingers het flesje en zonder een seconde te missen ritste hij zijn knolpower-tas weer dicht.

Link

Ik ga het zeggen hoor!

Utrecht – Rotterdam Alexander

Tycho had, net als iedereen in deze coupé, een open studieboek voor zich. Iets met anatomie, maar hij was afgeleid. Het piepen en trillen van zijn telefoon, de damesbillen die langs liepen en het verwoede typen van het meisje naast hem. Wat zou ze schrijven? Tycho probeerde over haar arm mee te gluren, maar kon het niet lezen. Na een minuut of tien tikte ze op de schouder van de jongen die voor haar zat en gaf hem zonder iets te zeggen haar laptop. Briefjes doorgeven anno 2019. Tycho hield zijn lachen in en onderdrukte de neiging zijn vinger op te steken. Klikspaan, boterspaan!

Link

Frustratie management

Lelystad – Steenwijk

“Why do teenage girls giggle?”, typ ik in mijn Google zoekbalk. Misschien is er wel gewoon een goede reden, denk ik terwijl mijn irritatie onderhuids borrelt. Het begon met twee voor me, nu zijn er ook drie achter me komen zitten. Het verspreidt zich. “Door andere meisjes met zich mee te laten giechelen ontstaat een wij-gevoel, waar een impressie van macht uit voortvloeit.” Ja, zoiets dacht ik al. Maar kan dat dan niet stilletjes? Ik schrik van een extra hoge uithaal. Even doe ik mijn ogen dicht, dan hang ik schaamteloos mijn tong uit mijn mond. Lions breath, laat het los, laat het gaan.

Link

Hoofdrolspeler

Leiden – Delft

Hij begreep het leven beter dan anderen. Zo leek het in ieder geval. Zijn keurige grijze jas zijdelings dichtgeknoopt, zijn spitse neus en scherpe ogen. Hij had halflange krullen die nog net niet door de zwaartekracht omlaag werden getrokken. In elk verhaal zou hij de hoofdpersoon zijn, daar kon niemand omheen. Hij kon dingen die anderen niet konden, hij zag dingen die anderen niet zagen en hij keek recht de camera in. Zijn type was aardig in te schatten, hij was de gewiekste, intelligente man met een complex verhaal. Hij stond op en liep met soepele tred naar de uitgang, zijn haar in slow-motion uit zijn gezicht schuddend. De deuren schoven dicht, net achter hem. Abrupt werd hij achteruit getrokken – zijn rugtas zat tussen de deur! Terwijl zijn gezicht rood aanliep verbrijzelde mijn beeld.

Link

Je weet maar nooit

Heerenveen – Schiphol

Drie plekken neemt ze in beslag, één voor haar, twee voor haar tassen. Geïrriteerd trek ik mijn wenkbrauw op, bij het instappen was ze ook al voorgekropen, duidelijk zenuwachtig. Ze rommelt in haar tas. Stiekem kan ik er wel om lachen. Mijn moeder pakt ook zo haar tassen in; last-minute nog een setje handdoeken in een linnen strandtas proppen, met de hengsels aan de handbagage geknoopt. Want je weet maar nooit! Op alles voorbereid haalt ze een keurig opgevouwen plastic tas tevoorschijn om haar voeten op de stoel voor haar te zetten. Stoel nummer vier geclaimd. Ik grinnik nu openlijk, kan mij ‘t ook schelen, plek zat!

Link

Onschuldig maar irritant

Amsterdam Zuid – Almere

Hier en daar een beschaafd geïrriteerde blik, maar ze hebben geen poot om op te staan. Één vrouw kijkt licht geamuseerd, de rest van de coupe straalt een soort angstige afkeer uit. Ze zitten in het tussenstuk, niet in de coupé, daar zijn de regels anders. En écht tot last zijn ze ook niemand. Een meneer maakt aanstalten om op te staan, maar bedenkt zich. Een meisje drukt demonstratief haar oordopjes stevig aan. Ik kijk even om, ik ben toch benieuwd. Ze liggen uitgestrekt over vier stoelen, hoofd in hun nek, met een enorm volume de longen uit hun lijf te lachen. Ik grinnik. Onschuldig, maar irritant.

Link

Moppermadam

Delft – Leiden

Vertwijfeld zocht Vincent naar een ander onderwerp terwijl Cora mopperde over hun zoon. “Ik kan voor mijn huis een aardig bedrag loskrijgen, maar er is niks om terug te kopen!” Zijn stem klonk te hard. Geïrriteerd keek Cora opzij en vervolgde haar verhaal. “Toine verzorgt zichzelf totaal niet. Hij leeft op krentenbollen en sigaretten. En hij is slordig met tijd, hij is altijd te laat!” Ik besloot Vincent te helpen. “Vincent, wat een prachtig jasje heb je aan, is dat dezelfde als laatst op de Coolsingel?” Vincent veerde op, maar werd meteen onderbroken door de intercom. Cora zag haar kans schoon. “Wat een gemompel over die intercom, iemand zou die mensen moeten leren articuleren.” Vincent deed zijn mond open, maar Cora gaf hem geen kans. “Nee, dat maakt absoluut niet uit, – ” Eensgezind haakten Vincent en ik af. In elk geval waren we van het onderwerp Toine af.

Link

Koud en zoet

Delft – Leiden

Twijfelend tik ik met mijn vinger tegen het plastic. Toch anders dan verwacht. Mijn naam kunnen ze in elk geval niet spellen, dat is alvast de eerste bevestigde mythe. Ik rommel even met mijn rietje door de drap, de textuur is meer slush puppy dan koffie. Ik hou de cup tegen mijn lippen, als ik scheel kijk zie ik net hoe de bruine derrie langzaam mijn kant op kruipt. Je kan het niet eens normaal drinken. Ik stop het rietje terug en probeer het nog eens. Shit, koud! Het is ijskoffie, vandaar de structuur. De smaak is bekend, maar waarvan? Nog een slurpje en het schiet me te binnen. Oreo!

Link

Zwart op wit

Amsterdam Zuid – Almere Centrum

“Knip jij deze even uit?” Inwendig bries ik. Hij was al weggelopen voor ik het in de gaten had. “Wel netjes he”, riep hij nog schalks over zijn schoulder. En ik zit het verdomme nog braaf te doen ook. Ik schud mijn hoofd, maar blijf wel doorknippen. Negen uur, en nog voor Paul aan het werk. Ik háát hem. De meeste namen op de kaartjes komen me niet bekend voor, maar ik knip stug door, met een precisie waar je u tegen zegt. Ineens is hij daar, Paul Schimmelpennick, in keurig Arial-print. Zwart op wit. Secuur knip ik hem uit. Even heb ik hem in mijn hand. Dan lijkt het besluit als vanzelf genomen, mijn hand knijpt samen en Paul verdwijnt verfrommeld in de prullenbak. Ik glimlach, en begin aan het volgende velletje.

Link

Voor gek verklaard

Leiden – Amsterdam Zuid

Vroeger werd je voor gek verklaard als je in jezelf mompelende, nu kijkt niemand er meer van op. Ze praat in het luchtledige, af en toe schaamteloos grijnzend naar haar eigen spiegelbeeld in het raam. De aanwezigheid van oordopjes valt me vaak te laat op, ik had dit meisje echt even voor gek verklaard. Daarintegen had gisteravond een bebaarde man woedend tegen de tapas-koeling in de supermarkt staan kafferen. Ik verwachtte een telefoon te zien, maar toen ik langsliep zag ik dat de man zijn duim tegen zijn oor hield en in zijn pink schreeuwde. Toen pas viel me zijn maniakale blik op. Geïrriteerd schud ik mijn hoofd. Niet eens alle koptelefoons hebben meer draadjes!

Link

Moedertaal

Zwolle – Schiphol

“It’s like it is on the road. Red means wait.” Met een mis van vertedering en gêne kijk ik opzij. Jaap vindt het heerlijk om de taal te spreken die hij met zijn moeder sprak, elke kans grijpt hij aan. “Two minutes late we are,” vertaalt hij de intercom voor de Aziatische jongen tegenover hem. Hij valt direct terug in zijn Nieuw Zeelandse accent en warme herinneringen aan zijn moeder en ons prille begin borrelen in mijn borstkas. Dertig jaar geleden al. Volhardend blijft hij de hele rit Engels spreken, ook naar mij, om de jongen niet buiten te sluiten. Bij het uitstappen zie ik dat Jaap tranen in zijn ogen heeft, de bekende bewegingen van zijn mond hebben bij hem ook iets losgemaakt. Even knijp ik in zijn hand. We begrijpen elkaar.

Link

Selfie-game on point

Rotterdam Centraal – Utrecht Centraal

Toch eens proberen. Hij houdt zijn telefoon schuin omhoog, zoals hij zijn kleinzoons ziet doen. Het scherm blijft zwart. De instellingen misschien? Hij ziet het al, de binnencamera moet aangezet. Nog eens. Nu ziet hij zichzelf terugkijken, hij lijkt op zijn vader. Witte haren en een vrolijk, gerimpeld Japans gezicht. Hij beweegt zijn hoofd om de hoek te vinden waar zijn kale plek het minste opvalt. Verdorie, zijn arm is niet lang genoeg. Hoe doen die jongens dat toch? Hij rommelt in zijn tas op zoek naar de selfie-hengel. Behendig klikt hij zijn telefoon erop en schuift de hengel omhoog. Dat is beter. Het glimt nog wel, maar dit plaatje is goed genoeg voor Facebook. Hij stoot zijn vrouw aan. Cheese!

Link

Lederhosen delight

Leiden – Den Haag Centraal

Hij draaide een extra rondje, een olijke blik in zijn ogen. Zouden mensen het zien? Zijn gezicht glom. Zouden ze hem raar vinden? Of juist interessant? Zouden ze denken dat hij op weg zou zijn naar München of naar een themafeestje? Verwachtingsvol keek hij om zich heen. Niemand reageerde, maar hij voelde blikken langer plakken. Hij genoot van de aandacht, zijn gedurfde wit-gekousde kuiten, het groene hoedje. Hij sprong niet vaak uit de band, maar hij vond het helemaal niet vervelend om op te vallen, dacht hij trots. Hij herpositioneerde de schouderbanden van zijn lederhosen zorgvuldig. Gewoon lekker gek, zo was hij dan ook wel weer.

Link

Een vrouw waar je op kan rekenen

Almere – Zwolle

Met verbijstering keek hij uit het raam. “A windmill. And another one! They are everywhere!” Hij zag de reuzen in de verte en vlakbij, het voelde alsof de trein er bijna tegenaan reed. “It must be windy here.” Zijn vrouw reageerde niet. Thuis in Australië hadden ze ook wel windmolens, maar niet zoveel en zo vlakbij. Hij keek zijn ogen uit. “Whoop, now we’re going underground.” Het was donker geworden, hij keek opgetogen om zich heen. “And we’re up again! Are we almost there?” Zijn vrouw keek op haar horloge. “It’s five past. I’ll put on my coat at seven past.” Even zaten ze stil naast elkaar. Ze hield haar horloge in de gaten en stipt om zeven over begon ze haar jas aan te trekken. Tevreden volgde hij haar voorbeeld. Op haar kon hij tenminste rekenen.

Link

Grote bruine ogen

Leiden – Almere Centrum

Ik buig omlaag om mijn laptop uit mijn tas te halen en daar is ze. Whoa. Grote bruine ogen kijken me geinteresseerd aan. Even beweeg ik niet, dit is onverwacht. Dan glimlach ik. De laptop staat open voor me, maar mijn aandacht is allang verdwenen. Mijn blik blijft onwillekeurig terugglijden naar de stoel naast me. Nieuwsgierig kijkt ze terug. Wat een schoonheid. Mijn verdediging van zorgvuldig opgebouwde argumenten smelt langzaam weg. Voor zo’n kleintje is een groter huis niet nodig. Ik wil ook zo’n schoot-schatje met zachte bruine flaporen..

Link

Samen avontuurlijk zijn

Schiphol – Zwolle

“High-five!” Vrolijk kijkt ze naar me op, mijn kleine vrouwtje. “Ik zei toch dat we het makkelijk zouden halen.” Ze klinkt wijsneuzerig. Voor ik goed en wel mijn stoel gevonden heb zit zij al met haar jas op schoot en haar boek voor zich. Ik kan me geen fijnere reispartner wensen. Vroeger maakte ze elke ochtend boterhammetjes en een thermoskannetje voor me, zodat ik op weg naar mijn werk rustig kon ontbijten. In die tijd was er weinig tijd om samen met de trein te reizen, pas sinds mijn pensioen realiseer ik me wat een gemis dat was. Niet dat ze zo gezellig is. Ik grinnikte. Ze was direct in de wereld tussen haar leesbril en de pagina gedoken. Maar toch, wat heerlijk om samen op avontuur te gaan.

Link

OV-ontmaagding

Heerenveen – Schiphol

“Zou dat ‘m zijn? Onze overstap?” Opgewonden keek hij uit het raam. Ik gniffelde. Sybren was verdorie een volwassen man, maar alle nieuwigheid had zijn kinderlijke nieuwsgierigheid boven gebracht. “Hij is wel vies he. Ja, dat zal ‘m wel zijn”, knikte Sybren. Aandoenlijk rusteloos was hij. Het was zijn eerste keer in de trein, zoals hij al aan de conducteur had verteld. Bij elke mededeling door de intercom schoot hij overeind. “Ja hoor maar, dit is Zwolle. Ze gaan ‘m zo nog even afkoppelen.” Ik knikte wijselijk mee. Ik vroeg me af welk niveau Sybrens opwinding op Schiphol zou bereiken.

Link

Reismeisjes

Zwolle – Schiphol

Ik heb een zwak voor reismeisjes. Gebruinde huid, mooie naturel look, ik hou er wel van. Van waar ik zit kan ik precies haar zongebleekte knotje boven de stoel uit zien steken, onmiskenbaar een reismeisje. Mijn veronderstelling wordt gesterkt door de aanwezigheid van twee grote, felgekleurde rugzakken waaraan vanalles bungelt. Zo’n klein meisje met zo’n enorme tas, prachtig vind ik dat. Schiphol ligt op dit traject, haar bestemming lijkt me een no-brainer. Ze staat op. Wauw, zo’n misser maak ik niet vaak! Haar knotje zag eruit als een jaar of 20 maar nu ze zich omdraait zie ik dat ze dichter bij de 50 is. Met een warm gezicht zak ik onderuit, me verstoppend voor haar blik.

Link

Woorden uit de kast

Zwolle – Leiden

Met tranen in zijn ogen leest hij zijn eigen woorden terug. Had hij dit geschreven? Is het in zijn hoofd zo donker geweest? De tekst roept beelden op die hij al jaren niet meer paraat heeft gehad, herinneringen die wel het fundament vormen waarop hij is gebouwd. Hij voelt die oude pijn weer. Minder scherp dan toen, als een schaduw waarin hij zijn eigen vorm herkent. Hij voelt compassie voor de schrijver van de tekst, en tomeloze pijn, maar ook dankbaarheid voor zijn leven zoals het nu is. Hij is al jaren uit de kast en comfortabel met zichzelf, alle negatieve figuranten zijn langzaam maar zeker uit beeld verdwenen. Met gemengde gevoelens trekt hij zich uit zijn eigen woorden terug naar de realiteit van de dag. Leiden. Op naar huis.  

Link

Vleeskeuring

Breda – Tilburg

Jammer. Ze was niet echt mooi. Hoopvol keek hij om zich heen, maar zijn blik bleef landen op het meisje tegenover hem. Haar make-up zag er slordig uit. Hij wierp een halve blik naar achter. Dat was beter. Ook een blondje, maar slank. Maarja, hij kon moeilijk half omgedraaid op de stoel gaan zitten. Hij keek nog eens naar het meisje voor hem. Ze zag er breekbaar uit. Niet fysiek, want ze was best stevig, maar emotioneel. Als hij naast haar ging zitten kon hij de andere kant op kijken. Maar dat zou ze vast verkeerd opvatten. Hij keek nog eens achterom, zogenaamd om op het scherm te kijken hoe laat ze in Tilburg zouden zijn. Shit, ze keek terug. Zodra hij haar blik ving draaide hij zich schichtig om. Ach, hoefde hij in elk geval niet met gevaar voor eigen waardigheid van plaats te wisselen.

Link

Gedeelde smart

Steenwijk – Almere

Met moeite hield hij zijn ogen open. Zijn vrouw zat al tien minuten te frummelen met het knotje van de oudste, maar zelf was ze niet toegekomen aan het borstelen van haar haar. Ze had wallen onder haar ogen en haar huid was grauw. Gedeelde smart zou fijner moeten zijn, maar hij voelde vooral ergernis jegens haar. Hij herdacht de tijden dat hij zich ‘s ochtends zo voelde omdat hij een leuke avond had gehad. Nu was dit de standaard. Objectief was dat niet haar schuld, maar zo voelde het wel. Zij was degene met de biologische klok, nu zaten ze samen vast aan twee handenbindertjes die ‘s nachts omstebeurten aan hun bed leken te staan. Hij wees zijn jongste op de schapen buiten en staarde over haar schouder meewarig naar de grijze sleur van zijn leven.

Link

Bijzonder onopvallend

Steenwijk – Zwolle

Het was moeilijk te bepalen of hij 25 of 45 was. Sommige mannen hadden dat. Hij was kalend, maar dat was niet het enige. Hij had de kop van een accountant die al veertig jaar ongelukkig getrouwd was. Hij was niet uitgesproken jong of oud gekleed, het zat ‘m echt in zijn hoofd. Ze schatte hem toch als eind twintig, maar vroeg zich wel af wat hij had meegemaakt om er al zo jong zo doorleefd uit te zien. Doorleefd was niet helemaal het goede woord, dacht ze meteen. Hij zag eruit alsof hij nooit aan leven toegekomen was maar onverhoopt is vastgelopen tussen belastingaangiften en hypotheekrentevergelijkingen. Stoffig. Ze draaide zich om en de jongen verdween vrijwel direct uit haar gedachten.

Link

Wijsneus Whack-a-mole

Zwolle – Amsterdam Zuid

Af en toe popte er een blond, wijsneuzerig hoofd boven de rugleuningen uit, ze deed hem denken aan een stokstaartje. Hij kon het niet precies uitleggen, maar hij werd er wel vrolijk van. Ze zat zes of zeven rijen voor hem en ze hadden zich toevallig tegelijkertijd uitgestrekt om over de stoelen heen te kunnen kijken. Hij hoefde daar met zijn 2.05 weinig moeite voor te doen, hij zag echter dat zij haar neusje in de lucht moest steken om echt iets te zien. Hij moest lachen om haar nieuwsgierige blik. Hij schatte in dat ze ongeveer van dezelfde leeftijd waren, maar hij vond het heerlijk om te zien hoe ze na een lange werkdag nog lekker speels om zich heen keek. Hoepla, daar was ze weer. Zijn glimlach verbreedde zich. Tevreden leunde hij tegen zijn rugsteun. Heerlijk, dacht hij, hoe zijn vertrouwen in de mensheid hersteld kon worden door één nieuwsgierige blik.

Link

Tilburg

Samen zaten ze over het boek gebogen. “Oh kijk nou, die pinguïn is leuk.” Helga was eigenlijk haar interesse al verloren maar Ans was vast van plan om ook haar vijfde kleinkind een zelf-gehaakt knuffeltje te geven. De eerste twee waren er ontzettend blij mee geweest. Haar zoon was niet het type om zijn kinderen te verwennen, dat merkte je aan hoe ze omgingen met cadeautjes en speelgoed. De kinderen van haar dochter werden op een andere manier opgevoed, haar beestjes lagen daar ergens onder in een speelgoedkist. Het maakte haar niet uit, het ging haar om het gebaar van het geven. Helga begreep er niets van. “Die kinderen zijn daar met twee dagen op uitgekeken, zit jij weer maanden te sloven.” Misschien was het gewoon haar manier om de kindjes met veel aandacht op aarde te verwelkomen, dacht ze glimlachend, terwijl ze de bladzijde omsloeg.

Link

Delft – Leiden

Heel even wordt mijn aandacht getrokken door een gespierde vrouw aan een paal. Vrijwel direct vervliegt het en scroll ik door. McGregor met een award. Like. Oh, grappig, Danielle heeft een Friends-fragment gepost. Over Joey en een vrouw die een hapje van hem wil proeven. Halverwege het fragment weet ik weer hoe het eindigt en scroll ik door. Verveeld druk ik mijn scherm weg en leg mijn telefoon op mijn schoot. Even staar ik voor me uit. Hoe laat zijn we ook al weer in Leiden? Ik pak mijn telefoon om te kijken. 19:45, ohja. Overstappen op hetzelfde perron. Mechanisch tikt mijn duim Instagram weer aan. Een vrouw aan een paal.

Link

Zwolle – Leiden Centraal

Ze was het type dat zich snel benadeeld voelde, dacht hij. Dat was het. Ze was wantrouwig op de raarste momenten. Ze stond zichzelf nu met veel elleboogwerk naar voren te dringen, waarschijnlijk uit angst dat haar een zit plek ontzegd zou worden. Ze ving zijn blik. “Wat nou. Ik ga echt niet staan hoor.” Hij knikte berustend. Hoeveel prettiger zou haar leven zijn als ze er niet steeds vanuit ging dat iemand haar een oor aan probeerde te naaien. “Schat”, probeerde hij nog een keer voorzichtig. “Als we straks een boete krijgen – “ Ze wierp hem een woeste blik toe, woest was het enige woord wat de lading dekte, dacht hij met een inwendige glimlach. “Ik ga echt geen dertig euro betalen voor een overvolle trein”, snauwde ze hem toe. Hij plofte neer op de stoel naast haar. De trein was op z’n best halfvol, dacht hij licht geamuseerd. Maar hij wist wel beter dan dat te benoemen.

Link

Nijmegen

“De conducteur had zich vergist in de tijd, maar hij komt eraan.” Typisch Harry weer, dacht hij terwijl hij de intercom los liet. Die man was ook zo’n chaoot. Geen wonder dat ze hier in het zuiden niet serieus genomen werden, dit soort ongein zou in Rotterdam nou nooit gebeuren. Het ergste vond hij nog dat hij altijd de brokken mocht opruimen. Eerst naar het management bellen om te kijken wie er had moeten zijn, hoewel hij natuurlijk had kunnen gokken dat het om Harry ging. Dan de passagiers te woord staan en de vertraging doorgeven. Toen ze vorig jaar voor Sinterklaas lootjes hadden getrokken met het team had Harry een agenda gekregen, in de hoop dat hij zo wat orde in zijn bestaan zou brengen. Dat idee was duidelijk gebouwd op een fragiel fundament van hoop en optimisme. Het was hem ook niet precies duidelijk of Harry gewoon was vergeten dat hij moest werken, of hij niet wist hoe laat hij moest beginnen of dat hij gewoon de tijd uit het oog verloor. In de verte zag hij een figuurtje aan komen haasten, een kalend hoofd met een rood aangelopen gezicht eronder. Hij rolde met zijn ogen. Daar zou je ‘m hebben.

Link

Heerenveen – Zwolle

Geïrriteerd staarde hij naar de verschillende kleuren op zijn scherm. Hij drukte zijn vinger op het groene cirkeltje, maar er gebeurde niets. Verdorie, zijn kleinzoon had het vanochtend nog uitgelegd. Met dit programma zou hij alle muziek kunnen luisteren die hij maar kon bedenken, veel meer dan de twaalf nummertjes die hij nu op zijn telefoon had staan. Dat had hij ook ooit samen met zijn kleinzoon gedaan, dat had hij toen al een uitkomst gevonden. Hij had nu toch toe moeten geven dat hij die twaalf nummertjes inmiddels wel zat was, daarnaast had het idee van alle mogelijke muziek gewoon in zijn zak hem wel aangesproken. Zijn kleinzoon had hem verzekerd dat dit programma echt alles had, niet alleen moderne rap, maar ook zijn favoriete klassiekers. Dan moest hij alleen wel dat verduivelde programma geopend krijgen, dacht hij. Driftig tikte hij nog een aantal keer op zijn scherm. Meteen popten er drie, vier, vijf programma’s open. Nondeju.

Link

Delft – Leiden

“Waarom doe ik mezelf dit toch elke keer weer aan”, zegt hij met een glimlach. Inwendig lach ik mee, ik weet hoe leuk hij het vindt. “Zullen we nog even oefenen?” Ik knik. “Hana, dul, set, net”, begint hij op te dreunen. Mijn hoofd voelt wazig, ik ben moe. Deze lessen samen zijn leuk, maar ik kan het niet laten om te denken aan hoe Tobias zijn lessen in de praktijk wil gaan brengen. Ik merk te laat dat hij is stilgevallen. Even trekken mijn wenkbrauwen naar elkaar toe. Shit, wat was vier ook al weer. Dul? Nee, dat was twee. Verdorie, wat is dat toch de laatste tijd. “Da -”, zeg ik bedenkelijk. “Daseot!”, roept hij triomfantelijk. Hij is nu nog maar zestien, maar over een paar jaar is er van alles mogelijk. De waas achter mijn ogen wordt dikker. Wat nou als hij echt weg wil?

Link

Zwolle – Almere Centrum

Het was een kakofonie van ringtones en talen. Hij hoorde iets wat leek op Indisch, Farsi en gepassioneerd Spaans. Achter hem ging om de paar minuten een traditionele nokia, verwaarloosd door zijn eigenaar. Daar in de buurt zat nu iemand met een Haags accent in een telefoon te tetteren, die ze net helemaal onderuit haar tas had gevist toen hij in blikkerige tonen om aandacht begon te vragen. Net op de dag dat hij zijn oordopjes was vergeten, daar zat hij dan. Dat uurtje in de trein was theoretisch heel handig om zijn huiswerk vast af te hebben, maar in de praktijk zat deze trein altijd bomvol en vaak met net zoveel herrie als vandaag. Naast hem zat een student met een open boek voor zich driftig te appen. En hij had nog wel oordopjes in. Hij kneep zijn ogen nog eens stevig samen en boog zich opnieuw over zijn schrift. Kom op, even doorzetten nog. Massa gedeeld door dichtheid is..

Link

Leiden – Zwolle

Opgetogen zaten ze te keuvelen. Heerlijk vond ze het, vooral zo in het openbaar. Francine klonk waanzinnig kakkineus, zijzelf had ook een fijne rollende r, maar Francine spande de kroon. Als ze een uurtje bij Francine was geweest had ze het gevoel dat ze zelf ook een stand was gestegen. Francine was ongeveer tien jaar jonger en stond een treetje hoger op de sociale ladder. Ze zat een verhaal te vertellen, doorspekt met Franse leenwoorden, over de vrouw van de tuinman van het tweede huisje van haar zoon in Bretagne, met een nonchalance waaruit haar gebrek aan relativering duidelijk bleek. “Leuk hoor”, zei ze, haar oo’s consequent klinkend als eu’s. Tijdens hun maandelijkse lunchafspraken kon ze heerlijk wegdromen in de klanken van Francine, net zoals ze vroeger kon bij boeken over hofdames. Het stemgeluid van Francine was voor haar de fysieke representatie van het leven dat ze ook had kunnen hebben, waarna ze zichzelf toch gelukkig prijsde met haar bredere blik op de wereld.

Link

Zwolle – Schiphol

Hij keek opzij en zag dat haar markeerstift al even niet meer bewoog. Ze was bezig een samenvatting door te nemen. Zijn blik gleed naar de titel, maar het was niet een van de vakken die hij gaf. Ze zat naar de pagina te staren, ze leek niets meer op te nemen. Zachtjes raakte hij haar arm even aan. Ze schrok meteen uit haar gedachten. “I’ll miss you”, beantwoordde ze zijn ongevraagde vraag. “We’ll see plenty of each other”, sprak hij terug, ook al wist hij dat dat niet was wat ze bedoelde. Hij las het in haar lichtgroene ogen. Hij was gek op haar, dat was hem de afgelopen dagen wel duidelijk geworden. Dit weekend was fantastisch geweest, maar eenmaal terug op de universiteit zou alles terug naar het oude moeten. Ze zou hem weer “meneer” moeten noemen. Nog twee jaar voor ze klaar was, dacht hij wanhopig. Was ze het waard om een andere baan te zoeken? Hij kreeg al hoofdpijn als hij eraan dacht. Haar hoofd rustte tegen de steun terwijl ze met glanzende ogen en een glimlachje naar hem opkeek. Nog één nacht, morgen zou hij wel verder zien.

Link

Steenwijk – Heerenveen

Een vaag rookspoor kon ergens toch erotisch zijn, dacht ze verstrooid terwijl ze met baar blik de conducteur volgde. Het deed haar denken aan de tijd dat ze in rokerige café’s schaamteloos met oudere jongens stond te flirten. Het type jongens dat toen spannend was omdat ze ouder waren keek ze nu nog wel eens na op straat, maar tegenwoordig omdat ze twintig jaar jonger zijn. Ook spannend, dacht ze schamper. Hoewel, deze conducteur moest toch minstens een jaar of 23 zijn. Dat kon best. Niet dat ze daar op zou durven handelen, onwillekeurig rilde ze. Wat moest zo’n arme jongen wel niet denken. Vroeger was dat anders, dacht ze een beetje nostalgisch. Toen was ze dapperder. Ze schoot terug uit haar nostalgie toen de conducteur terug kwam lopen. Vluchtig glimlachte ze naar hem. Vriendelijk knikte hij terug.

Link

Rotterdam Centraal – Delft

Zondagavond. Ze begon al aardig te wennen aan het zondag-ritueel van de treinreis terug naar haar studentenkamer. De verveelde blik in de trein, het gevoel van onafhankelijkheid in de tram en een ondefinieerbare geur van avontuur op het laatste stuk lopen. Haar eerste twee uitbetalingen van het DUO waren na het afschrijven van de huur volledig opgegaan aan het aanschaffen van een nieuwe garderobe. Haar thuis-thuis kleren waren nog zo netjes en middelbare school. In het weekend droeg ze die nog wel, zodat ze niet steeds de grapjes van haar vader en broer aan hoefde te horen, maar ze had zich voor de terugreis toch maar omgekleed in haar studenten uniform. Haar nieuwe bril met het grote, ronde montuur, het wijde shirt met een ironische quote erop en een grove gebleekte spijkerbroek, lekker eighties. Haar rugzak zat vol schone was, iets waar haar moeder gelukkig niets over had gezegd, een half brood en een blik tomatensoep wat ze thuis had mee geroofd. Morgenvroeg weer college. Ze zuchtte genietend. Ze hield van het studentenleven.

Link

Leiden Centraal – Delft

“Wat vindt u van het interieur van de trein?” Haar gezicht fronste zich. “Nou, ik vind dat blauwe best mooi.” Ze dacht even na. “Maar het zou wel mooier zijn als het allemaal losse stoelen waren, in allerlei andere kleuren.” Verwachtingsvol draaide ze om haar moeder te zien lachen. “Tja, dat klopt”, antwoordde ze. “Dat zou wel gezelliger zijn.” Ze zag het helemaal voor zich, losse fauteuils die een beetje heen en weer schoven, kopjes thee op kleine bijzettafeltjes. Aan het plafond zouden schemerlampjes hangen, net zoals bij oma. Mama vroeg nog van alles, ze luisterde nog maar met een half oor. Haar gedachten waren bij de bus uit Harry Potter, die dwars door gebouwen kon rijden. “Hoe veilig voelt u zich over het algemeen in de trein”, vroeg mama. Nu hoefde ze niet na te denken. “Heel veilig. In mijn zeven jaar is er nog nooit wat gebeurd”, antwoordde ze ferm.