Link

Een vrouw waar je op kan rekenen

Almere – Zwolle

Met verbijstering keek hij uit het raam. “A windmill. And another one! They are everywhere!” Hij zag de reuzen in de verte en vlakbij, het voelde alsof de trein er bijna tegenaan reed. “It must be windy here.” Zijn vrouw reageerde niet. Thuis in Australië hadden ze ook wel windmolens, maar niet zoveel en zo vlakbij. Hij keek zijn ogen uit. “Whoop, now we’re going underground.” Het was donker geworden, hij keek opgetogen om zich heen. “And we’re up again! Are we almost there?” Zijn vrouw keek op haar horloge. “It’s five past. I’ll put on my coat at seven past.” Even zaten ze stil naast elkaar. Ze hield haar horloge in de gaten en stipt om zeven over begon ze haar jas aan te trekken. Tevreden volgde hij haar voorbeeld. Op haar kon hij tenminste rekenen.